Harry Potter eta suzko kaliza

Asko gustatu zitzaidan pelikula; oso gomendagarria. Ez dut pelikulari buruz ezer argitu nahi, denok ikustera joango zaretela espero bait dut.

Hori bai, arrazoiez igo dute ikustera joateko behar den gutxienezko adina zazpitik hamahiru urtetara. Harry Potter nagusiago egiten ari da eta kamiseta gabe bainu bat hartzen agertu zenean, zinean zeuden “High School” (instituto)-ko neska guztiak txilioka hasi ziren. Harry Potter nagusi egiten ari da eta hori pelikulan ere nabaritzen da... :)

Harry Potter nerabetuta

News 1

Konturatu naiz Milwaukee-n izaten ditugun berriak, Euskal Herrikoen oso ezberdinak direla eta blog honen bitartez ez naizela diferentzi hauek ondo erakusten ari. Beraz hurrengo asteetan sortzen diren berrietariko batzuk idaztea erabaki dut. Hauek “News” izenburua edukiko dute.

Lehenengo berria, aurreko astekoa da: hegazkin arin edo “abioneta” bat jauzi zen Milwaukee-ko ekialdean. Ekialdean dago Wisconsin University-a eta baita hiriko diskotekarik onenetarikoak. Egun hartan haize bolada itzela zebilen eta hegazkina, lur hartzen saiatzen zebilela, argindarraren kable batzuekin egin zuen topo.

Argazkia berrietan ikusi ahal izan genuena da (ez nuen nik hartu) eta jakin deizuela pilotua bizirik eta sano atera ahal izan zutela. Hori bai, 10.000 pertsona inguru argi gabe geratu ziren ordu batzuetarako.

Hegazkina Milwaukee-ko "East Side"-en

Edurra teilatuan... 2

Atzoko eguna, azken 100 urteetan Milwaukee-k izan duen Azaroak 27rik hotzena izan da. Gaur goizeko zortzi t’erdietan aireportura nindoala, bederatzi gradu zero azpitik egiten zituen, baina sentsazio termikoa -12 gradu ingurukoa zen (zero azpitik!!!).

Bide batez, gaur inperioaren kapitaletik ari nahiz idazten (Washington D.C.). Hemen ez du horrenbeste hotzik egiten eta ezagunentzat, esan beharra daukat oso ondo pasa dudala gaurko eguna eta oso produktiboa izan dela. Bihar goizean lagun batek Kapitolioa erakutsi behar dit, beraz ohera noa lehen bait lehen. Gabon!

Edurra teilatuan...

Sei gradu zero azpitik, eta edurra hasi da Milwaukee-n. Ameriketako udak beti usai berezi bat izan duela pentsatu izan dut eta orain berdina diot neguaz: gaur, aurreko negutik usaindu gabe neukan usain berezi bat igarri dut. Isaac Asimov-ek zihoen bezala, suposatzen dut planeta bakoitzak usai ezberdin bat duela...

Nik nire “puf”-a eta beste erropa piloa gain jarrita, korrika egitera joatea erabaki dut. Baina txarrena ez da hotza, izotza baizik: atzo potzuak zirenak, gaur izotza dira. Eta korrikan joanda, kontuz ibili behar!

Bike-a-thon

Ameriketara lehen aldiz datorren pertsona asko harrituko da hemen dagoen aktibismo sozialaz. ESTEko ikasleen artean bolondres gisa oso jende gutxi dabilen bitartean, Marquette-en ikaslez osatutako asoziazio asko daude.

Gaur adibidez, 24 orduko “bizikle-toia” antolatu du energia garbien aldeko taldeak. Bizikleta bat dinamo bati konektatu, unibertsitate erdian jarri eta pedalei ematen jarri dira. Jasotako energiarekin irrati bat eta bonbila bat pizten dituzte.

Objetiboa eskumuturreko bandak saltzea da, dirua jaso ahal izateko. 20.000 dolar behar dituzte Marquette-ek urtebetean kontsumitzen duen energiaren ehuneko hirua parke eoliko batetik etor dadin.

Ideia oso ona iruditu zait; ea guk, Euskadiko ikasleok, zehozer ikasten dugun...

P.S.: Beste bi dolarrengatik, oso kontsumo efizientea duen bonbila bat erosi ahal izan dut baita.

Canadian trip

Kanadako bidaia kristona izan zan!

Argazkian ikusi dezakezue gure taldea: Donostiako bi, alemana bat, hiru amerikar eta Korea Hegoaldeko bat. Zazpiok mini-van batetan sartu eta Niagarako ur-jauzietara joan ginen, gidatzen 12 ordu egin ondoren.

Argazkietan ikusi daitekeen bezala, ur-jauzien ondoren dauden ur-bizkorretan sartu ginen “txalupatxo” hortan. Lehenengo lerroa utzik dago eta ni bigarren lerroko ezkerrean agertzen den pertsonatxo hori naiz.

Txalupatxoa urez betetzen da eta igerileku batetan zaudela dirudi (kaskua airez beteta dagoelako flotatzen du). Ezin dezaket azaldu zenbat eta zenbat ur jausten zaizun gainera: aldeetatik, goitik, behetik, sudurretik, ahotik,...

Espero baino ur gehiago eta hori bai, gu urriaren bukaeran joan behar ginen; azkeneko astea zen, hurrengotik aurrera ura hotzegi dagoela kontsideratzen bait dute!

Pablo, Susanne, Renee, Min, Jenny, Jon eta Anna

Bigarren lerrokoa (lehenengoan ez da inor ikusten), ezkerrean, ni naiz.

Rosa Parks hil zan

Ez nuen izan denborarik hemen komentatzeko, baina behintzat hitz pare bat esan nahi nituzke Rosa Parks-en heriotza dela eta. 1955eko abenduaren 1ean lanetik bueltan etxera zihoanean, autobuseko aulkia gizon zuri bati ez ustea erabaki zuen. Orduan legeak zihoen zuriek preferentzia zutela eta beltzek eserlekuak utzi behar zizkietela.

Parks ez zen beltzen mugimenduen lider bat izan, ez behintzat modu tradizionalean ulertzen dugun bezala. Segregazioaz aspertuta zegoen soilik eta erabaki zuen ez zuela zertan besaulkiz aldatu. Eta horrela hasi ziren horren ezagunak egin ziren 55eko errebuelta eta mugimenduak, legearen inkonstituzionalidade deklarazioaz bukatuko zirenak.

Admirazioz, agur bat Rosa Parks-i. Eta baita mundutik dabiltzan Rosa Parks moderno guztiei.

Rosa Parks

Hegazkin supersonikoa

Azkeneko hilabeteotan hegazkin mordoxka bat hartu behar izan dudanez, aukera izan dut Iberia-ren teknologia berriak ikusteko. Telebistan aldarrikatzen duten lehen klase berriaz gain (bide batez, esan beharra dago lehen klase berri hau oso ondo dagoela; aulkiek masajeak eta guzti ematen dizkizute!) beste gauza bat deskubritu dut:

Kamera bat jarri diote Airbus A-340 haundi eta berrienen aletari. Hauek munduko hegazkin luzeenak dira (berehala konturatzen zara lehen aldiz sartzean) eta kameraren bidez, zu barruan zaudela, kanpoan gertatzen ari denaz konturatu zaitezke, telebisten bidez.

Aireportutik nola “taxi”-tzen zaituzten ikusi dezakezu eta egia esan oso inbento polita iruditu zitzaidan.

Pablo eta ni, ez aspertzearren argazkiak ateratzen...

Back to the blog

Ausentzia luze baten ondoren, bueltan nator blog-era. Denbora hontan oporrak, Kalifornia, hirugarren semestrearen hasiera, Ekonometria, Errebalida eta beste batzuk pasa dira.

Garai estresanteak izan dira eta horregatik ez dut denborarik izan hemen idazteko, baina espero dut hemendik aurrera denbora pixkat geixeago izatea. Beno, hurrengo egunotan ezinezkoa izango da, Kanadara bait noa gaur gauean, hemengo “Fall Break”-a pasatzera.

Fall Break-a ikasleek izaten duten deskantsu moduko bat da, abuztutik abendura doan semestrearen erdialdean. Beraz hemendik bost egunetara bueltatuko naiz berri gehiagorekin...

Ongietorri bueltan Jon!

Kaliforniara!

Gaur Kaliforniara noa!

Oraingoan hegazkinez noa Pablo-rekin. Milwaukee-tik Denver-era eta Denver-etik Las Vegas-era. Han egun pare bat egon ondoren, kotxe bat alokatu eta bidaia guztiz lotu gabe daukagun arren, gure plana hurrengoa da: Las Vegas – Grand Canion – San Diego – Los Angeles – Yosemite – San Francisco.

Guztia 13 egunetan, beraz portzentaia dexente bat autoan pasako dugu. Irrikitan nago bidaia egiteko...

Ondorioz, ezin izango dut gehiago blog hontan idatzi. Uztailak 15ean bueltatu eta 16an Mark Knopfler- en kontzertu bat daukagu Milwaukeen. 17an Donostirantz irten eta 18an helduko naiz.

Beraz ondo pasa denok uztail-abuztuko oporraldia, eta bueltan izango nauzue abuztu bukaeran. Klaseak 29an hasten ditut. Besarkada handi bat eta muxu piloa!

Talde aurkezpenak

ESTE-n oso ohituta gaude talde aurkezpenak egitera. Hemengo MBA-n ere askotan egin behar izan ditugu aurkezpenak eta beraz amerikar talde batekin lan egiteko eta aurkezteko aukera izan dut.

Ezberdintasun asko daude kultura aldetik, baina gehien atentzioa deitu didana hau izan da: lana, beti gertatzen den moduan, taldekideen artean banatzen dugu. Ondoren, aurkezteko orduan, normalean, gutxi gora behera bakoitzak gertatutakoa aurkezten du. Beno, hemen oso zorrotzak dira horrekin eta bakoitzak zehazki gertatu duena aurkezten du. Eta atentzioa deitzen nauena da denek, hitz egiterakoan “nik” esaten dutela “guk” beharrean: “nik egin dudan ikerketaren arabera...”, “ni leku hontara joan nintzenean...”, “ni, ni, ni...”.

Hasieran oso bortitza egiten zitzaidan eta esan beharra daukat oraindik ohitu ez naizela. Hori bai, badirudi neskek gutxiago esaten dutela “ni” eta gehiago “gu”.

Argazkian, ni, Pablo eta Nick, aurreko semestreko nire lan taldea Organizational Behavior-eko klasean.